Archive | Emigratie RSS for this section
July 12, 2011 

Broodnodige update

De titel voor deze blog is een beetje inspiratieloos, maar het moet maar ;) Het is al weer even geleden sinds ik een nieuwe update heb geschreven. En dat is dan ook precies wat dit is, een update. Er is vrij weinig groots gebeurd, wat een individuele post verdiend, maar wel een hoop kleine dingetjes. Alright, let’s get started.

  • Om even door te gaan op het punt waar ik vorige keer geëindigd ben: de monteur van AB May is ruim een uur bezig geweest. Zijn voorganger was erg slordig geweest met het vastdraaien van de elektrische draden, waardoor het systeem er steeds uit knalde. De airco vroeg om 30 amp, maar door een los draadje kreeg hij maar 15. Hierdoor vroeg hij steeds om meer, waardoor de boel warm werd en de schakelaar er dus elke keer uit sloeg. Allemaal netjes gefixt, en vanzelfsprekend hoefde er voor het tweede bezoekje niet de $60 voorrijkosten betaald te worden.
  • We zijn tot nu toe twee keer naar onze nieuwe gym geweest, zo dadelijk gaan we weer. Het ziet er allemaal erg netjes uit en op een klein incidentje met een ietwat zware naakte man die mij wat te dicht bij kwam in de kleedkamer na, zijn we erg tevreden!
  • Op donderdag kwamen onze nieuwe American Express creditcards. Ik heb er eerder al iets over geschreven. Het mooie is dat we met elke uitgave miles sparen voor Delta Airlines en dat we nu de optie ‘Pay-with-miles’ kunnen gebruiken. Normaal gezien moet je namelijk het gehele ticket in gespaarde miles betalen. De hoeveelheid is afhankelijk van de beschikbare vluchten en kan makkelijk oplopen tot 90.000 miles per ticket. Dat is behoorlijk wat en we zouden dus voorlopig nog geen awardtickets kunnen kopen. Nu kunnen we echter miles inruilen voor korting. 10.000 miles voor $100 korting. Erg handig!
    Een derde voordeel is dat ik, zonder credit history een additional card kon krijgen. Dit betekend dat ook ik nu credit opbouw, wat in de toekomst onwijs belangrijk zal zijn als we willen verhuizen en een betere hypotheek willen krijgen.
  • Zaterdag kwam ook mijn nieuwe pinpas voor onze lokale bank. Deze moest eerst geactiveerd worden en heel vreemd moest dit allemaal met de persoonlijke gegevens van Jess (telefoonnummer, laatste cijfers van haar SSN). Beetje vreemd vonden we en na activatie had ik geen pincode. Wel kon ik een nummer bellen om de code te wijzigen, maar het leek er een beetje op dat de code van mijn kaart gelinkt zou zijn aan die van haar. Echter, omdat de bank dicht was, konden we dit niet nagaan. Maandag heeft Jess dus gebeld en hoewel alles aan haar account gekoppeld is, was de pincode onafhankelijk en deze kon ik dus gerust wijzigen. Fijn. Mijn algemene eerste indruk van de bank is echter wel dat ze erg omslachtig werken. Jammer. Maar als we over een paar jaar wellicht naar Michigan willen verhuizen, zullen we sowieso naar een andere Credit Union moeten.
  • Sinds vorige week ben ik druk op zoek naar banen. Het solliciteren hier is iets anders dan in Nederland. Nou ja, het solliciteren op zich wellicht niet, maar wel het ‘jezelf verkopen’. In Nederland som je in je CV vooral alles wat je gedaan hebt, op. In Amerika ben je veel meer bezig met jezelf te verkopen. Self-Marketing is dus een belangrijk principe. Op het moment heb ik zeven sollicitaties uitstaan. Bedrijven die in de running zijn om mijn skills en ervaring te mogen ontvangen (Self-Marketing!) zijn onder andere Sprint, Cerner, Sporting Kansas City, Garmin en een aantal lokale bedrijven. Ik hoop natuurlijk van harte dat ik uitgenodigd wordt voor een aantal interviews en in de tussentijd ben ik dagelijks op zoek naar andere opties.
  • In gerelateerd nieuws, werd ik onlangs benaderd door een recruiter van Google Europe. Of ik interesse had in een baan bij Google in hun Europese hoofdkantoor in Dublin. Absoluut, maar na al die moeite die in mijn emigratie is gaan zitten, is het helaas geen mogelijkheid. Maar mochten ze binnenkort een kantoor openen in Kansas City, dan hoor ik dat absoluut erg graag!
  • Dit weekend was het Jess’ ‘Birthday Weekend’. Op zondag was ze jarig en dit hebben we op zaterdagavond met vrienden gevierd. Het was lekker weer, dus hebben we onder het genot van wat drankjes geBBQ’ed (heerlijke chicken kabobs, brats, corn on the cob en aardappelsalade). De volgende dag zijn we gaan ontbijten in IHOP en daarna zijn we naar de film ‘Horrible Bosses’ gegaan. Ik vond hem erg tegenvallen, maar Jess vond hem gelukkig wel erg grappig. En daar ging het uiteindelijk om. Ik had haar cadeau al een paar maanden geleden gegeven, toen ik de Barnes en Noble Nook had gekocht, maar gelukkig waren daar de ouders, schoon-ouders en onze vrienden Ryan en Ashley die haar nog wat leuke dingen hebben gegeven. Dat voelt toch een stuk meer als ‘jarig zijn’.
  • Het is hier nu al een paar dagen onwijs heet. Zondag en maandag was het officieel een graad of 35, maar door de enorm hoge luchtvochtigheid was de gevoelstemperatuur tussen de 40 en 45 graden Celcius. Verschrikkelijk! Gelukkig hebben we op zondag een verkoelende traktatie gevonden in de vorm van ‘Yoghurtini‘. Dit is een zaak die frozen yoghurt verkoopt. Je kiest een size, kiest vervolgens welke smaak je wil. Dan kan je weet-ik-hoeveel heerlijke toppings en sauzen kiezen en wanneer je klaar bent, wegen ze je bakje en reken je af. Het smaakt net als ijs, alleen zijn de calorieën velen malen lager. Zeker een aanrader!
  • Tenslotte, in de komende weken/maand staan er een hoop interessante dingen op onze agenda. Zo gaan we naar Michigan, komen onze vrienden Daan en Chantal uit Nederland logeren en gaan we met onze vriendin Michelle naar de Iowa State Fair. De posts zullen dus wat interessanter worden de komende tijd ;)

July 1, 2011 

Missouri ID

In mijn vorige post schreef ik:

Hoewel je een ID normaal gezien meteen mee krijgt, moest er in mijn geval eerst weer een of andere controle plaatsvinden. Ik kreeg dan ook een papieren afschrift mee dat ik als ID kan gebruiken en binnen 60 (!) dagen zou mijn ID op de mat moeten vallen. Vreemd.

Net als bij de Greencard en het SSN, die er beiden 30 dagen over zouden doen, was ook de 60 dagen die de mevrouw van de DMV mij aangaf te ruim ingeschat. Vandaag, vier dagen nadat het kaartje is aanvraagt, lag hij op de mat. Heel fijn dat ik daar niet op hoef te wachten. De mevrouw van de DMV vertelde me ook nog dat mijn ID maar twee jaar geldig zou zijn, omdat dan mijn Greencard afloopt. Voor visa is dit in ieder geval zo, maar voor de Greencard had ik er nog nooit van gehoord. Nu keek ik natuurlijk meteen naar de vervaldatum en die is op mijn verjaardag in 2018. Mw. wist dus duidelijk niet waar ze het over had :)

Wat me eerder al was opgevallen aan de ID’s die Jess heeft gehad, is dat de kwaliteit toch een stuk lager is dan die in Nederland. Mijn Nederlandse ID ziet er vergeleken met de Missouri en Michigan ID’s erg luxe uit. Toch vreemd. Maar goed, ik klaag niet!

June 28, 2011 

Social Security: The Final Chapter

Vorige week dinsdagochtend zijn Jess en ik voor de vierde keer sinds mijn emigratie naar het Social Security office in Independence gereden om nogmaals te proberen mijn Social Security Number aan te vragen. Nu ik dit schrijf, bedenk ik mij dat ik het hele proces nog niet eerder op dit blog heb beschreven.

Een Social Security Number is vergelijkbaar met Nederlandse BSN (of SOFI nummer). Het is een persoonsgebonden (en dus geheim!) nummer, dat de poort opent tot allerlei zaken. Zo mag je zonder dit nummer niet werken en kom je niet in aanmerking voor allerlei benefits van de Amerikaanse overheid. Ook is het over het algemeen onmogelijk om zonder dit nummer een identiteitsbewijs, rijbewijs en bankrekening te openen (uitzonderingen daargelaten). Of te wel, zonder SSN besta je eigenlijk niet.

Als houder van een K-1 visum kan je al een SSN aanvragen, zolang je dat maar doet tussen dag 14 en dag 76 van de geldigheid van je visum. Mocht je tegelijkertijd een EAD hebben, mag je zelfs werken in die korte periode. Op dag 14 zijn Jess en ik dus meteen naar Independence gereden en hebben we het nummer aangevraagd. Alles leek goed te zijn en we kregen een bevestiging van de aanvraag mee met de mededeling dat het waarschijnlijk vier weken zou duren. Je immigratiestatus moet namelijk geverifieerd worden bij USCIS. De jonge man die mij hielp (die ik later zou leren kennen als Josh), gaf me de tip mee dat als het bijna vier weken was geweest even te bellen zodat ze in het systeem konden kijken. Vier weken gingen voorbij en helaas, geen SSN. De dag voor de ‘deadline’ heb ik dus gebeld en het enige wat ze me konden vertellen is dat het nog steeds op goedkeuring wachten was. Een week later belde ik weer, zelfde verhaal. De week daarna kreeg ik iemand aan de lijn die wat meer gericht was op customer service. Hij gaf aan zelf niet precies te weten wat er aan de hand was en dat hij het zou navragen bij degene die mijn case behandeld was en dat hij mij zou terugbellen. Later op die dag kreeg ik inderdaad een telefoontje van deze beste man en hij gaf aan dat er iets flink mis was gegaan, dat de zaak geëscaleerd werd naar de manager en dat ik morgenochtend (het was inmiddels al bijna 17:00) even met mijn persoonlijke case-manager Josh moest bellen. Als hoge uitzondering kreeg ik zijn directe telefoonnummer.

De volgende dag heb ik Josh dus gebeld en hij gaf aan dat USCIS moeilijk deed over het aangeleverde bewijsmateriaal en dat ze alles nog een keer op het kantoor moesten inzien. Met vele excuses werd ik dus verzocht om snel even naar Independence te komen. Dit hebben we gedaan, en voor iedereen die nog nooit in een Social Security Office is geweest: de wachttijden zijn over het algemeen enorm. Toen wij echter binnen kwamen, werkte Josh heel snel zijn huidige klant af en kwam toen direct naar ons gelopen, waarna wij voor alle wachtende aan de beurt waren. Alles werd weer ingevuld en het systeem zei wederom ‘vier weken wachttijd’. Volgens Josh zou dit niet kloppen en hij gaf aan dat hij direct contact met mij zou onderhouden en dat hij USCIS achter de hielen aan zou zitten over deze case.

Twee weken gingen voorbij en toen kreeg ik een telefoontje van Josh. ‘Bad news I’m affraid‘, begon hij mee. Een paar jaar geleden is het systeem van Social Security gedigitaliseerd. De medewerkers hebben toen de instructie gekregen dat alles digitaal moest en dat ze geen materiële kopieën van bewijsmaterialen meer mochten maken. En nu werd Josh voor de voeten gegooid, dat er papieren kopieën van mijn bewijsmateriaal naar USCIS moesten. We konden dus weer terug naar Independence. Kopieën gemaakt, ingestuurd en nu zou het goed moeten komen. Ik begon er een hard hoofd in te krijgen, want dag 76 kwam er aan en dat zou de officiële ‘cut-off-date‘ zijn. En ja, op dag 76 kreeg ik een telefoontje van Josh over het feit dat de aanvraag was afgekeurd omdat mijn visum zou gaan aflopen. Duizend maal excuses en zodra ik een EAD had, moest ik zo snel mogelijk langskomen.

Gelukkig kwam de Greencard binnen voor de EAD. Afgelopen dinsdag heeft een medewerker van Social Security mijn gegevens voor de vierde keer in het systeem ingevuld en volgens het systeem zou ik binnen twee weken mijn nummer ontvangen. De meneer achter de balie (Josh was er helaas niet die dag) vertelde mij dat ik rekening moest houden met het feit dat het waarschijnlijk 30 dagen zou duren, omdat het mijn eerste aanvraag zou zijn.

Nog geen week later, op maandag 27 juni, lag mijn nummer in de brievenbus! We zijn die middag meteen naar de DMV gegaan om een ID aan te vragen. Voor het rijbewijs zal ik nog even moeten gaan oefenen vrees ik. Hoewel je een ID normaal gezien meteen mee krijgt, moest er in mijn geval eerst weer een of andere controle plaatsvinden. Ik kreeg dan ook een papieren afschrift mee dat ik als ID kan gebruiken en binnen 60 (!) dagen zou mijn ID op de mat moeten vallen. Vreemd.

Daarna zijn we naar Jess’ Credit Union gereden (vergelijkbaar met een bank, ik laat het verschil even in het midden). We hadden al eerder geprobeerd mij aan haar rekening toe te voegen, maar dit kon helaas niet zonder SSN.

Het Amerikaanse banksysteem zit ietwat anders in elkaar dan Nederland. Op basis van alle creditlijnen die een persoon heeft vanaf zijn/haar achttiende, wordt een credit score berekend. Hoe beter je je creditcards afbetaald, op tijd je huur betaald et cetera zorgt ervoor dat de score omhoog gaat. Deze score en je credit history (een geschreven overzicht van je afbetalingsgeschiedenis e.d.) zijn belangrijk bij het krijgen van leningen (credit cards, auto leningen, hypotheken) en sommige huisverhuurder kijken naar de score voor ze aan iemand verhuren. Het is voor nieuwe immigranten heel moeilijk om dit soort zaken te krijgen, aangezien je geen score en history hebt.

Aangezien Jess haar bank een credit union is, wordt de credit score van nieuwe leden gecontroleerd. Aangezien ik die niet had, gingen er wat rode vlaggen omhoog en hebben we uiteindelijk anderhalf uur in de bank gezeten, alvorens de toestemming verleend werd om mij aan de rekening toe te voegen. Erg frusterend, aangezien ik in dit geval niet eens een creditcard krijg en Jess als nog verantwoordelijk is voor de rekening. Zij krijgen dus mijn geld in hun systeem en echte nadelen zijn er niet voor hen. Er was dus geen reden waarom het zo lang moest duren.

Maar goed, dat is nu gelukt en ik zou binnen 7-14 dagen mijn pinpas en checks binnen moeten krijgen. Omdat we toch graag wat meer miles willen sparen, zodat we wellicht eens gratis of met flinke korting naar Nederland kunnen vliegen, hebben we besloten om de American Express Delta Skymiles credit card aan te vragen. Als Jess de hoofdaanvrager is, kunnen we mij als mede kaarthouder aanmelden, zonder dat mijn credit score van belang is (zo wordt het in ieder geval verkocht). Voordeel is dat AMEX wel aan de drie credit agencies over mij gaat rapporteren, waarmee ik dus een credit score en history kan opbouwen. Erg fijn. Zodra Delta Skymiles Jess’ naamsverandering heeft verwerkt, gaan we die dus meteen aanvragen. Voor elke dollar die we uitgeven krijgen we één mile (plus een bonus van 22.500 miles) en ik bouw credit op. It appears I exist again. Yay.

June 24, 2011 

Smaken Verschillen

Iets waar je als nieuwe emigrant vaak aan moet wennen zijn de subtiele verschillen in landen. De grote duidelijke verschillen zijn vaak zo ‘in your face‘, dat die makkelijker te overkomen zijn. Denk bijvoorbeeld aan de overschakeling van Nederlands naar Engels. Het zijn die kleine dingen, die net anders zijn, die het lastig maken of die het meest op verzet kunnen rekenen. Waar ik de laatste tijd vaak op stuit zijn de smaak verschillen tussen mijzelf en de ‘general American public‘. Laat ik voorop stellen dat je niet kunt spreken van dé Amerikaan (er zijn meer dan 300 miljoen inwoners van dit land) en héél veel zaken zijn hier gericht op de locatie waar je woont. Walmart hier in Missouri heeft bijvoorbeeld veel minder buitenlandse producten dan die in Michigan (waar ik zelfs ‘Speculaas’ kon krijgen).

De regionale producten die verkrijgbaar zijn, zijn vaak erg goed en lekker. Het beste voorbeeld dat ik kan geven, is bier. De Amerikaanse biermarkt staat bij de gemiddelde Europeaan nou niet bekend om de kwalitatief hoge standaard met merken als Bud (Lite), Miller (Lite), Coors (Lite) et cetera. Dit wil echter niet zeggen dat er geen goede Amerikaanse bieren bestaan. Op lokaal niveau zijn er heel veel microbreweries in de VS, die de mooiste bieren maken die je je kan voorstellen. Mede Nederamerikaan en collega blogger Dennis heeft een mooi stuk geschreven over de betere bieren in de VS. Een persoonlijke noot hierbij is dat dit soort bieren over het algemeen Ales, Porters en Stouts zijn. Zelf ben ik meer een Pilsner (Lager) drinker en dan wordt het aanbod toch al weer een stuk beperkter. Resultaat is dat ik vaak een Belgisch (Stella Artois) of Nederlands (Grolsch) biertje drink. Maar aangezien dat toch behoorlijk oploopt in de prijs, ga ik op warme dagen toch nog wel eens over op het mindere Budweiser. Al is dat voor mij net als Heineken drinken.

Een Hersheys 'Chocolade' reep

Goed, voor ik het punt in deze blog compleet kwijt raak, ik merk dat veel producten enorme verschillen hebben tussen de varianten die voor het gehele Amerikaanse publiek bedoeld zijn en de varianten voor een lokale markt of een specifieke doelgroep. Neem, bijvoorbeeld, chocolade. In Nederland ben je een behoorlijk hoge standaard van landelijk verkrijgbare chocolade gewend. Hier in Amerika is hét merk ‘Hersheys’. De eerste keer in Amerika nam ik een hap uit een Hersheys Reep en ik heb die troep meteen weer uitgespuugd. Niet. Te. Vreten. De chocolade die ik hier met kerst van de familie krijg in de stockings, gaat meestal linea recta de prullenbak in. Tenzij Jess aangeeft het te zullen eten. Voor mij heeft het niets met chocolade te maken, het is vooral mierzoet. Ook de chocolade in repen als Snickers is van duidelijk mindere kwaliteit, dan ik in Nederland gewend ben.

Resultaat is dat ik chocolade over het algemeen mijdt als de pest. En aangezien ik een behoorlijke liefhebber ben van het bruine goedje, is dat een flinke domper.

Budweiser label met als voornaamste ingredient: rijst.

Ik vraag mij zo nu en dan ook af hoe het kan dat wat sommige dingen betreft de smaak van Amerikanen zo afwijkt van Europeanen. Waarom vinden Amerikanen deze ‘chocolade’ wel lekker? Ik zou het je niet kunnen vertellen. Waarom prefereren zoveel Amerikanen de smaak van de pis-pilsners over een goede ‘European style lager’? Daar weet ik toevallig wel een antwoord op. Na de prohibition van alcohol in de VS waren er nog maar een paar brouwerijen over. Voordat de markt qua aanbieders kon aantrekken, begon Wereld Oorlog II. Graan werd gerantsoeneerd en de paar brouwerijen die overbleven zijn overgestapt op andere producten als rijst en maïs. Dit resulteerde in een veel minder lekker biertje, maar koste de brouwers slechts een fractie van de kosten van een traditioneel pilsner. Jaren lang hebben deze paar brouwerijen (Anheuser-Busch, Miller-Coors e.d.) de overmacht gehad op de markt en nadat de oorlog over was en tarwe weer goed verkrijgbaar was, zijn ze toch bier blijven brouwen met de goedkope ingrediënten. Aangezien het het enige bier dat verkrijgbaar was, dronken de Amerikanen het massaal en is gedurende de jaren de algemene smaak van bier betreft veranderd. Tegenwoordig zit ik regelmatig in een situatie waar ik iemand een Europees biertje aanbied en dat dit met open armen wordt aangenomen. Na één of maximaal twee, schakelen de meeste Amerikanen toch weer over op hun Lite bier. Vaak omdat ze de smaak te heftig vinden. Teveel hop, teveel alcohol. Vreemd maar waar.

Nu heb ik hier twee producten eruit gekozen, chocolade en bier. Er zijn echter nog talloze voorbeelden te bedenken wat betreft de smaak verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen. En ik zit nu midden in die gewenningsperiode, waarbij heel veel zaken mij als extreem flauw overkomen. The Life of a new Immigrant is hard ;)

June 20, 2011 

Een stormachtig weekend

Op donderdag kwam de officiële brief van USCIS met daarin de mededeling dat mijn case was goedgekeurd. In die brief stond dat ik de Greencard waarschijnlijk binnen drie weken kon verwachten. Vrijdag was hij er. Yay!

Op vrijdagavond zijn we dit dus gaan vieren door lekker bij Red Lobster te gaan eten. Ze hebben daar momenteel een giga aanbieding: een viergangen dinner voor slechts $15. Je begint met een soep (keuze uit twee varianten). Zowel Jess als ik zijn voor de Potato Cheddar Bacon Soup gegaan. Gevolgd door een salade (Ceasar of Garden) en een keuze uit zes hoofdgerechten. Ik ben voor de ‘Wood fire Grilled Tilapia’ gegaan met aardappelpuree en brocoli. Jess ging voor de Cajun Chicken Pasta. Als dessert had ik de Key Lime Pie en Jess de Brownie met ijs. En alle Cheddar Bay Biscuits die we op konden natuurlijk. We zaten prop en prop vol. Jess had haar hoofdgerecht nauwelijks aangeraakt, dus dat hebben we mee naar huis genomen en de volgende dag gedeeld voor de lunch.

Na het eten zijn we naar Kohls gegaan, waar ik wat werkkleren heb gekocht. Hoewel ik nog absoluut niet weet waar ik zal gaan werken, en wat de kledingvoorschriften zijn, leek het me toch handig om ietwat meer professionele kleren te hebben dan de jeans en sneakers waar ik nu in loop. Gelukkig was het uitverkoop, al heb ik wel veel meer uitgegeven dan gepland. Maar goed, ik heb nieuwe schoenen, een nieuwe riem, vier gewone overhemden, twee nieuwe stropdassen, drie nieuwe broeken en twee ‘shirt-and-tie’-combo’s. Goed geslaagd dus.

‘s Avonds laat begon het enorm te onweren en te stormen. Donderdagnacht was het ook al lekker bezig, maar vrijdag sloeg alles. Toen we wakker werden, wisten we ook niet wat we zagen. Overal in de tuin lagen takken, sommigen zo groot dat het een kleine boom zou kunnen zijn. Helaas zijn de elektriciteitskabels hier bovengronds, waardoor er een grote tak in de kabel dicht bij ons huis is gewaaid. Dit is niet iets waar je zelf even aan kan gaan trekken, want voor je het weet vlieg je flink achteruit van de schok. We hebben dus maar meteen probeert onze leverancier, KCP&L, te bellen, maar helaas viel ons gesprek steeds weg.

Jess had om 1o uur een afspraak voor een pedicure met wat vriendinnen en onderweg heeft ze wederom geprobeerd te bellen. Toen kwam ze wel door en gaf degene aan de telefoon aan dat ze het op zou schrijven, maar op dit moment hadden ze belangrijkere dingen aan hun hoofd. Blijkbaar zaten 65.000 huizen in de metro zonder stroom. Op moment van schrijven is nog steeds niet alles opgelost. Wij hopen dus dat het niet nog zo erg gaan stormen, want anders hebben wij een flink gevaarlijke situatie op nog geen halve meter van ons huis. Mocht er morgen nog niemand zijn geweest, ga ik toch nog maar eens bellen.

We hebben echter wel mazzel gehad. Van de 9000 huizen in Grandview, waren er slechts 2000 met stroom. Ons huis staat op een hoek en de mensen in onze ‘zijstraat’ hadden onder andere geen stroom. En dat met 32 graden en een luchtvochtigheid van 95%+. Niet fijn! Na 20 minuten ‘puin ruimen’ in de voor- en achtertuin kon ik mijn kleren uitwringen ;)

Na de hele middag heel slecht bereik gehad te hebben op onze telefoons in en rond het huis (elk gesprek viel binnen een minuut weg, als je al verbinding kreeg), heb ik ‘s middags ruim 45 minuten in een web-chat met onze provider Sprint gezeten. Na allerlei onmogelijke resets op mijn telefoon (ik zei nog: daar ligt het niet aan!), kwam mevrouw opeens op het volgende: “oh wacht, ik zie hier staan dat in uw postcode gebied er momenteel een algemene storing is. Onze technici zijn er mee bezig“. Really? En dit had  je niet drie kwartier eerder kunnen opzoeken toen ik ernaar vroeg? Bedankt.

Zaterdagavond hadden we een engagement party van onze vrienden Ryan en Ashley. Het was in een Mexicaans restaurant en ik had dus al de hele dag trek in lekker Mexicaans. Helaas viel dat tegen. De salsa die vooraf geserveerd werd, had me al kunnen waarschuwen, erg flauw. Het dinner bestond uit een buffet, waar je kon kiezen uit: bean tostada’s, mexican rice, beef tacos, taquitos en empanada’s. Ik heb, op de rijst na, van alles wat genomen en wow viel dat tegen. Nergens zat smaak aan, ik heb nog nooit zulk saai, droog en flauw Mexicaans eten gehad. Voor een ieder die dus binnenkort in Kansas City is: mijdt ‘Manny’s Mexican Restaurant’.

Het feestje was echter wel heel gezellig, wat ook resulteerde in mijn lichte kater de volgende dag. Een dag van rustig op de bank tv kijken en een pizza bestellen ophalen. De Pizzahut die bij ons bezorgd, had geen stroom.

June 10, 2011 

Greencard

Zo zit je al een paar dagen te denken over wat de volgende blog post gaat worden (ideeën zat) en dan, opeens, gebeurd er iets waardoor er absoluut geen vraag meer kan zijn over ‘wat wordt het volgende dat ik schrijf‘. Ik kreeg zojuist een SMSje van USCIS met de mededeling dat mijn Case Status geüpdatet was. Met een bonzend hard startte ik mijn browser en ging ik naar de website van USCIS. Ik ging er van uit dat dit waarschijnlijk de mededeling zou zijn dat mijn Employment Authorization Document (EAD, tijdelijke werkvergunning) goedgekeurd zou zijn.

Maar nee hoor, de update was niet bij mijn case van de EAD, maar bij de I-485: ‘Application to Register Permanent Residence or Adjust Status‘. Op dat moment bonkte mijn hard nog sneller. ‘Dit kan nooit goed zijn‘, dacht ik. Er staat minimaal vijf maanden voor deze aanvraag. Die van mij is net zes weken in behandeling. Ik ging er dus van uit dat dit of een zogenaamde ‘RFE’ (Request for Evidence) zou zijn. Zo’n vraag naar meer bewijsmateriaal zorgt ervoor dat je zeker een maand of wat vertraging zal hebben. Niets om blij mee te zijn dus.

Tot mijn verbazing, en ook wel een beetje schok, zag ik echter het volgende staan op de pagina:

Your Case Status: Card/ Document Production On June 10, 2011, we ordered production of your new card. Please allow 30 days for your card to be mailed to you. If we need something from you we will contact you.

Zo ziet een Greencard er uit

Ja, u leest het goed, mijn Adjustment of Status is goedgekeurd! Binnen 30 dagen krijg ik mijn Permanent Resident Card (a.k.a. Green Card, zie afbeelding) thuis gestuurd. Er is dus een beslissing gevallen, nog voor er een beslissing is gevallen over de EAD. Deze zal ik dus waarschijnlijk niet krijgen. Maar who cares, right? ;)

Hoe dit alles zo snel heeft kunnen gaan, is mij een raadsel. Mijn enige twee theoriën zijn:

  1. Mijn case was ZO straight forward, zo duidelijk dat ons huwelijk echt was en dergelijke, dat ze hem maar snel goedgekeurd hebben.
  2. Door mijn foutje met de betaling, heb ik mijn case voor een tweede keer in moeten sturen. Hier zat toen een speciaal formulier bij dat aangaf dat de case al een keer ingestuurd was. Ik zou dan een voorkeursbehandeling krijgen bij het binnenkomen in de postbus. Het zou kunnen dat mijn aanvraag hierdoor op het bureau van iemand is beland die alleen maar dit soort speciale gevallen behandeld en dat diegene het veel minder druk heeft, waardoor het niet vijf maanden maar zes weken duurde.

Zelf denk ik dat er meer logica in theorie II zit, al is de eerste natuurlijk honderd procent correct ;) . Maar eigenlijk maakt het helemaal niet uit. Ik ben goedgekeurd, ik krijg mijn Greencard en ik ben, zoals men hier zegt, “Happy as a pig in shit“.

May 28, 2011 

ING

Logo ING

Bepaalde zaken zijn voor een nieuwe immigrant in de Verenigde Staten alles behalve makkelijk. Eén daarvan is het bankwezen. En dan specifiek de creditcard. In de VS wordt bij de aanvraag van een creditcard (of welke lening dan ook) gekeken naar twee zaken:

  1. de creditscore
    Dit is een score die door drie bedrijven worden bijgehouden waarmee wordt aangegeven hoe goed iemand zijn/haar leningen afbetaald. Hoe hoger de score, hoe beter.
  2. de credit history.
    dit is een samenvatting van alle leningen en hoe deze zijn afgehandeld, wat er is gebeurd, et cetera.

Zonder een goede score en history, geen lening, geen credit card. Een nieuwe immigrant heeft geen van beiden en heeft dus moeite om aan een creditcard te komen. Er zijn wel manieren om dit op te lossen, maar ook deze kosten tijd en in elk geval is een social security number nodig.

De meeste immigranten zitten dus de eerste tijd vast aan hun oude bank in het land van herkomst. In mijn geval: ING. Ik zit mijn hele leven al bij deze bank (eerst bij de Postbank natuurlijk) en ik heb nooit echt problemen gehad. Tot na mijn verhuizing. Het doorgeven van de verhuizing ging prima, ik kreeg vrij snel post op mijn Amerikaanse adres. Toen ik mijn Amerikaanse telefoonnummer kreeg, heb ik ze gelijk hiervan op de hoogte gesteld. Op die manier konden ze mij bereiken, mocht er iets aan de hand zijn met mijn rekening of één van mijn passen. Na een moeizame e-mailwisseling kreeg ik eindelijk een bevestiging dat mijn telefoonnummer goed in het systeem stond.

Twee maanden later wilde ik na een lunch bij Red Lobster afrekenen met mijn creditcard. De serveerster kwam al vrij snel terug met de mededeling dat mijn kaart geweigerd was. Even later heb ik ergens anders nogmaals geprobeerd een transactie te voltooien, maar helaas. het was al laat, dus de klantenservice was dicht. Zondag was eerste paasdag, dus geen klantenservice, evenals maandag, zo dacht ik. Ik was dus van plan om op dinsdag te gaan bellen. Op maandag kreeg ik echter een brief van ING met de mededeling dat mijn creditcard bijna een week eerder geblokkeerd was en dat ze mij niet hebben kunnen bereiken. Of ik even naar Nederland zou kunnen bellen.

Enigszins verontwaardigd belde ik dus naar het nummer in de brief, dat dagelijks tussen 07:00 en 24:00 bereikbaar is. De heer aan de lijn wist mij te vertellen dat mijn kaart om een onbekende reden geblokkeerd was en dat er op dat moment een nieuwe aangemaakt zou worden. Op mijn vraag waarom ik niet gebeld was, kreeg ik het antwoord: “we hebben geen telefoonnummer van u“. Really?

Vanzelfsprekend heb ik hier een klacht over ingediend bij ING. Een maand later had ik eindelijk mijn nieuwe creditcard. Een week daarna kon ik hem ook activeren. Weer iets later kreeg ik een excuusbrief van ING en een vergoeding voor de door mij gemaakte kosten voor €25. Prima oplossing. Het ging mij sowieso niet om het geld, maar om de slechte mate van communicatie. Ik vind het ook prima dat ING en Mastercard preventief kaarten blokkeren, maar ik wil dat wel weten. Het is nogal beschamend als je creditcard geweigerd wordt, en je hier niets vanaf weet.

Goed, alles was opgelost. Of dat dacht ik. Gisteren probeerde ik wederom een betaling te doen met mijn creditcard in een restaurant. Guess what?! Kaart geweigerd. Ik had geen telefoontje gekregen van ING en de kaart was nog geen week actief. What the HELL!?!

Bij thuiskomst meteen naar Nederland gebeld, gelukkig nog net op tijd. Tien minuten later en de boel zou gesloten zijn. De mevrouw wist me te vertellen dat mijn creditcard tijdelijk geblokkeerd was vanwege een verdachte transactie. De transactie in kwestie? Ik probeerde mijn nieuwe creditcard aan te melden bij iTunes. Mijn kaart zou direct weer geactiveerd worden. Bij navraag bleek dat mijn telefoonnummer juist in het systeem staat. Dus waarom ben ik niet gebeld? Geen idee. Waarschijnlijk omdat het een buitenlands nummer is. Maar ik zal toch vast niet de enige klant van ING zijn in het buitenland met een non-Nederlands telefoonnummer. Op mijn verzoek is nu dus als notitie in het systeem gezet dat bij blokkering van mijn kaart dit Amerikaanse nummer gebeld MOET worden. Het maakt niet uit welke tijd het is in Amerika. Bel. Me. Als. Mijn. Kaart. Geblokkeerd. Is.

Of het deze keer eindelijk gewerkt heeft? Geen idee. Ik hoop het. Maar nog meer hoop ik dat mijn kaart niet nogmaals geblokkeerd hoeft te worden. En dat ik snel een Amerikaanse creditcard kan krijgen, because this is starting to get old.

May 27, 2011 

Biometrics

Biometrics

Vandaag was mijn biometrics afspraak bij USCIS. Gelukkig zit er een USCIS kantoor in Kansas City. Het is weliswaar aan de andere kant van de stad, zo’n 45 minuten rijden, maar dat is alsnog beter dan ergens in een andere stad. Mijn afspraak was om 11:00. Aangezien we ietwat te vroeg zijn vertrokken, waren we om 10:30 al bij het kantoor aanwezig. Ik heb nog even in de auto gezeten en om 10:45 ben ik naar binnen gegaan. Jess moest in de auto blijven (alleen mensen die fysiek moeten helpen mogen mee naar binnen) en mijn telefoon moest ook achter blijven.

Eenmaal binnen moest ik door een metaaldetector en werden mijn persoonlijke spullen ge-x-rayed. Vervolgens werd ik naar het einde van de ruimte gewezen, waar een halve deur was. De mevrouw daar gaf me een formulier dat ik moest invullen met mijn gegevens en zaken als mijn gewicht, lengte en haarkleur. Even later mocht ik naar binnen. Gelukkig hing daar een schema met lengte en gewicht conversies van KG-LBS en M-FT. Mijn lengte had ik goed geschat (6’2” a.k.a. six (foot)-two (inches)), mijn gewicht had ik echter te laag ingeschat in pounds. De mevrouw ging vulde de gegevens in het systeem in, waarna mijn vingerafdrukken genomen werden. Dit was behoorlijk uitgebreid. We begonnen met de vier vingers aan mijn linkerhand, gevolgd door de duim. Daarna de vingers aan de rechterhand en de duim. Daarna elke vinger aan de rechterkant apart, waarbij de vingers een rollende beweging moesten maken van links naar rechts. Ten slotte nog beide wijsvingers apart. Na de vingerafdrukken kwam nog een foto en that’s it. Ik werd verzocht een kleine customers satisfaction questionnaire in te vullen, kreeg mijn paspoort terug en ik stond om 11:05 weer buiten.

Omdat Jess de hele dag had vrij genomen, zijn we gaan lunchen met onze vriendin Ashley bij Panera Bread. We hebben wat kleine boodschapjes gedaan en zijn daarna naar Independence gereden waar we naar de bioscoop zijn gegaan. Vandaag kon het maar één film zijn: The Hangover Part II. Onwijs grappig. Meer zeg ik er niet over, gaat dat zien!

May 19, 2011 

Transfer Notice

Toen ik maandag laat, of dinsdag vroeg eigenlijk, bij thuiskomst uit New York City de post uit de bus haalde, zat daar een brief van USCIS in. Hoewel mijn reactie waarschijnlijk “nee he, wat nu weer“, geweest zou zijn, wist ik al wat er in zat. Toevallig had ik eerder dat weekend even naar mijn case status gekeken. USCIS heeft mijn AOS case doorverwezen naar het California Service Center (waar ook mijn K-1 aanvraag behandeld is). Op de NOA stond dat dit was om ervoor te zorgen dat hij zo snel mogelijk behandeld zou worden. Het is, naar ik kan zien, erg druk bij de local offices van USCIS en die in Kansas City zal dus geen tijd hebben of iets dergelijks. Mijn vermoeden is eigenlijk ook dat alleen de cases die een ‘probleem’ hebben nog door de local offices gedaan worden. Eigenlijk heb je namelijk een interview voor je AOS, behalve als deze wordt doorverwezen naar California. Dan krijg je gewoon op een dag een brief met de mededeling dat je applicatie is goedgekeurd. Dus, mooi voor mij, geen zenuwen voor een interview. En mooi voor Jess, die hoeft niet een middag of iets dergelijks vrij te nemen. Haha.

May 5, 2011 

De NOA’s

De dag begon vandaag enorm regenachtig en dat zijn voor mij de dagen om, zolang ik nog thuis zit, goed in de gaten te houden wanneer de post komt. Onze postbode maakt namelijk, nadat hij zijn wagen parkeert een rondje van zo’n 6 huizen in onze straat. Wij zijn hiervan het op één na laatste huis en dat betekend dat hij al een tijdje door de regen heeft gelopen met onze post. En deze is dan ook vaak nat. Voor mij is dat dan ook dé reden om post op die dagen zo snel mogelijk uit de brievenbus te halen, want ik heb al eens meegemaakt dat een envelop zo nat was, dat de inkt op de brief was doorgelopen. Nu was het toen een reclameboodschap, maar dat maakt het feit niet minder vervelend.

Toen ik de postbode onze post in de bus hoorde doen vandaag, had ik vrijwel meteen een voorgevoel dat ik deze er snel uit moest halen. En dat was maar goed ook. De ‘bovenste’ brief was niet alleen al een beetje nat, de regen stond ook direct op de brievenbus gericht, waardoor er water inliep. Wat dat betreft prefereer ik de Nederlandse brievenbus, waar de post op de grond valt. Alle drie de brieven waren van USCIS. Heel belangrijke post dus. Ik heb heel snel de natte envelop open gemaakt, gevolgd door de andere twee.

Deze keer waren het gelukkig geen grote pakketten, maar drie mooie kleine enveloppen. Het aantal was alleen een beetje vreemd. Ik had er twee verwacht. De twee waar ik op zat te wachten, waren er gelukkig. De Notice of Action (NOA) brieven voor de Adjustment of Status (AOS) en de Employment Autorization Document (EAD). De derde brief had ik eigenlijk nog niet verwacht. Dit was namelijk de oproep voor mijn ‘biometrics’. Ondanks dat ze bij binnenkomst in de VS mijn vingerafdrukken en foto’s hebben genomen, moet dit nogmaals gebeuren. Hiervoor nodigt USCIS je uit op het dichtstbijzijnde kantoor. In mijn geval is dat gelukkig in Kansas City, vlakbij de luchthaven. Op 27 mei om 11:00 is het zover! Weer een stapje dichter bij de EAD en Greencard.

De NOA’s zelf geven alleen maar aan dat mijn case ‘pending’ is, maar het is toch fijn om deze te hebben. Doordat ik nu in het AOS traject zit, is mijn ‘overstay’ namelijk ook kwijtgescholden. Door de SNAFU met de check,  was mijn I-94 namelijk net een paar dagen verlopen, en was ik officieel in overstay. Dat is op zich geen probleem, zolang ik het land niet had verlaten en mijn status binnen 6 maanden naar AOS gewijzigd zou worden. Als ik het land had verlaten, had ik een ban van 3-5 jaar kunnen krijgen bij terugkomst. Als ik langer dan 6 maanden in overstay was geweest, had dit zelf 6-10 jaar kunnen zijn. Serious business dus. Maar alles is nu geregeld en het wachten begint wederom.

Older Entries »