Afgelopen weekend zijn we naar St. Louis geweest. De zoon van de beste vriendin van Jess’ moeder (volg je hem nog) gaat vanaf dit semester naar school in Arizona en dus was er een afscheidsfeestje. Aangezien Jess’ moeder zou komen, was het besluit om die vier uur te rijden snel gemaakt.
De heenweg was vrij rustig en ik heb iets minder dan de helft gereden. Op zaterdag, rond drie uur kwamen we in ons hotel aan. Snel onze spullen gedropt en we zijn naar het huis van Mary Ann en Tom in Shiloh, IL gereden. Daar was Jess’ moeder samen met haar vriendin net aangekomen. Het mooie van het schrijven van een blog in het Nederlands, is dat je schoonfamilie niet de behoefte heeft om deze te lezen. Ik kan dus ook rustig zeggen dat die vriendin van mijn schoonmoeder absoluut niet een favoriet persoon van mij is. Ik ben vrij recht-toe-recht-aan wat betreft de eerste ontmoeting met mensen betreft. Ben je onbeschoft tegen mij? Dan is het afgelopen. Geen tweede kans. Wellicht niet helemaal eerlijk van mij, maar uit het verleden is bij mij vaak genoeg gebleken dat een tweede kans geen verbeteringen levert, dus ben ik langzaam aan gestopt met ze überhaupt te bieden. Deze vrouw valt dus onder deze categorie en ik was enorm blij dat ze niet bij ons in het hotel zou verblijven. Dana (mijn schoonmoeder) zou dat de eerste nacht wel, omdat het bij Mary Ann erg druk zou zijn.
Ok, terug naar het feestje. Onwijs gezellig, al kende we weinig mensen. Er stond een vat bier, het eten was heerlijk (vooral de pullen pork sandwiches en chilly) en de taart als dessert was ook heerlijk.
Na een gezellige namiddag/avond kwamen we in het hotel aan en ALLES was enorm vochtig. Blijkbaar stond de airco aan en was het een ouder/defecter model die de lucht erg vochtig maakte. Niet fijn en het maakte de hooikoorts die Jess heeft ook nog eens erger. We hebben dus snel de airco uitgezet en de volgende ochtend was het een stuk beter.
‘s Ochtends zijn we gaan ontbijten bij Mary Ann & Tom, waarna we wat zijn gaan shoppen en we een late ‘lunch’ (onder genot van een biertje) bij TGI Fridays hebben gegeten. We hadden een zestal voorgerechten genomen ‘to share’. Ik kan vooral de spinazie dip aanraden! Vervolgens hebben we een kleine tour van St. Louis gekregen (no offence, maar Kansas City is toch stukken beter!*). Daarna zijn we nog even gestopt bij een supermarkt en gingen we weer naar Mary Ann en Tom’s voor dinner. Aangezien Dana daar zou blijven slapen en vroeg weg wilde, begonnen Jess en ik ons af te vragen of we misschien niet beter ook daar zouden moeten overnachten. We wilden immers de volgende ochtend afscheid nemen, maar we zagen het niet zitten om al om 6 uur op te moeten om gedouched en uitgecheckt op tijd weer in Shiloh te zijn. Hoewel we het zonde vonden van de avond in het hotel waarvoor we hadden betaald, besloten we toch maar onze spullen te gaan halen.
Op de kamer aangekomen, bleek al snel dat we daar niet eens hadden kunnen blijven. De schoonmakers hadden de airco weer aangezet en ALLES (bedden, tv, onze koffers, et cetera) was zeik en zeik nat. We hebben dus snel onze spullen gepakt en zijn gaan uit checken. Gezien de staat van de kamer probeerde we toch iets van ons geld terug te krijgen. We wisten echter dat dit waarschijnlijk niet zou gebeuren. We hadden namelijk via een reisagent geboekt en zo een flinke korting gekregen. De man achter de counter gaf echter aan dat hij toch even zou kijken wat hij kon doen. Na een minuut of wat begon hij vanuit het niets ons te verwijten dat we niet eerder op de dag terug zijn gekomen om onze kamer te checken, want ‘toen had hij nog andere kamers’. Pardon? Als ik de airco uit zet, moet het niet mijn verantwoordelijkheid zijn om mijn dag te onderbreken om er zeker van de zijn dat IEMAND dat nare ding weer aan zet. Een minuut na deze statement van meneer, gaf hij aan ‘ons niet meer nodig te hebben’. Op een manier waar je normaal een vervelende hond probeert weg te jagen: ‘Shoo!’. We zijn boos weggelopen en hebben een gezellige avond bij Mary Ann en Tom gehad, met lekker Mexicaans eten.
De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van iedereen en zijn we op weg gegaan. Rond Columbia, MO (halverwege) ben ik gaan rijden (zo’n 245km). We zijn Riley gaan ophalen bij Aunt Kathy’s en zijn daarna naar huis gegaan. Ik moet zeggen dat ik blij was weer thuis te zijn. Zo’n weekend is gezellig, maar je hebt nooit een gelegenheid om je even lekker terug te trekken. Iets wat ik als enig kind wel echt nodig heb. Ik ben al die drukte nooit echt gewend geweest, en het is dus niet mijn ding.
Zoals je je kan voorstellen, was het de volgende ochtend echter tijd om het eens te hebben over de manier waarop we behandeld zijn in het hotel. Ik heb dus en boze email geschreven. Vrijdagochtend kreeg ik een e-mail met de mededeling dat mijn klacht was doorgestuurd naar de manager van het betreffende hotel. Ik zou voor 15 september een antwoord krijgen op mijn klacht.
Rond het middaguur ging mijn telefoon. Het was de manager van het hotel. Ze vroeg mij de situatie uit te leggen en een paar minuten later kreeg ik een uitgebreid excuus. De betreffende medewerker was vrij nieuw en zou naar aanleiding van dit incident opnieuw getraind worden. Ze gaf aan dat er inderdaad problemen zijn met de airco’s en dat ze het heel vervelend vond dat ons verblijf met een dergelijke nare bijsmaak was geëindigd. Om ons tegemoet te komen wilde ze graag het bedrag dat hij hadden gekregen voor ons verblijf (ongeveer 40 dollar ging naar de reisagent) terugstorten. Dit was een goede $107. Prima! Dat is dus hetgeen wat ik zo fijn vindt aan Amerika. Klant is koning. In Nederland had ik waarschijnlijk nooit een antwoord gekregen op mijn klacht.
* Kansas City en St. Louis hebben als grootste steden van Missouri een flinke rivaliteit 
