Emigreren naar de Verenigde Staten. Sommige mensen moeten er niet aan denken, velen anderen wel. Ik ben één van die mensen die in het ‘wel-kamp’ hoort. In dit artikel bespreek ik één van de snelste en makkelijkste manieren om naar de VS te verhuizen. Er zit echter één grote maar aan het hele verhaal: je moet wel een Amerikaanse partner zijn, met wie je wil trouwen

En geloof me, voor iemand zich iets in het hoofd haalt: de zogenaamde ‘greencard huwelijken’, waar mensen met iemand trouwen, met als enige doel een Greencard te bemachtigen en vervolgens te scheiden, worden er door de deskundigen van de Amerikaanse overheid zo uitgehaald.

Inleiding

Emigreren is niet iets wat je zomaar even doet. In mijn geval heeft het vijf jaar geduurd totdat wij aan het proces begonnen zijn. Een proces dat trouwens op moment van schrijven nog volop bezig is. In dit artikel wil ik u, de lezer, graag wat meer inzicht geven in dit hele proces. Mijn hele proces.

In 2005 heb ik op achttienjarige leeftijd mijn, nu, vrouw ontmoet. Ik ben een Nederlander en zij is een Amerikaanse. Na 5 jaar een lange afstandsrelatie levend gehouden te hebben, hebben we besloten dat ik naar de VS zou gaan verhuizen, zodat we eindelijk samen een leven op kunnen bouwen.

Veel manieren om in Amerika te geraken zijn er niet. Het doel? Een Greencard. De vergunning die een buitenlander toestaat om in de VS te wonen en te werken. Aangezien wij niet getrouwd waren, ik geen baanaanbod en geen miljoenen op mijn bankrekening had, was het K-1 visum, ook wel het fiancé visum, dé manier om aan die Greencard te komen.

Het K-1 visum

Het K-1 visum staat de houder van dat visum toe om naar de VS te reizen, voor een periode van maximaal 90 dagen. In die 90 dagen moet de visumhouder met zijn of haar verloofde trouwen en de benodigde papieren invullen en opsturen om zijn/haar immigratiestatus van ‘non-immigrant’ naar ‘immigrant’ te wijzigen. Als immigrant ontvang je dan de beminde Permanent Resident Card, die in de volksmond ook wel de Greencard wordt genoemd.

Een andere route die wij hadden kunnen nemen, was trouwen en dan het hele proces door. Maar het K-1 visum is over het algemeen iets sneller te verkrijgen, waarna je in ieder geval al bij elkaar bent terwijl je het besluit over de Greencard afwacht. Een andere optie had de Diversity Lottery geweest. Dit is een jaarlijkse loterij georganiseerd door de Amerikaanse overheid, waarbij 50.000 Greencards worden weggegeven. Wij vonden dit een te grote gok, er zijn namelijk mensen die al 10 jaar meedoen en nog niet gewonnen hebben (en er zijn mensen die de eerste keer gelijk winnen). Nee, voor ons was de K-1 de beste weg om te bewandelen.

Hoewel ik eerder heb aangegeven dat het K-1 visum in ons geval de snelste manier was om bij elkaar te zijn, betekend dit niet dat dit proces op zich snel is. Reken gemiddeld op een doorloop periode van 6-8 maanden, als alles goed gaat. Als er fouten gemaakt worden, USCIS meer bewijsmateriaal wil zien of als het gewoonweg druk is bij USCIS of het consulaat, kan en zal de procedure langer duren.

Fase 1: USCIS en de I-129F petitie

De formulieren

Het proces begint met de eerste golf aan formulieren, die door de Amerikaanse partner ingevuld moeten worden. De hoofdmoot is het formulier I-129F. Hierbij horen vervolgens wat andere formulieren en bewijsmateriaal. Én, niet geheel onbelangrijk, een check voor $340. Formulier I-129F gaat over de algemene informatie over de Amerikaanse partner, de buitenlandse verloofde en de ontmoeting. Zo moet omschreven worden hoe en waar jullie elkaar in de afgelopen twee jaar hebben gezien. Voor beiden moet een kopie van het geboortebewijs worden bijgevoegd, één Amerikaanse pasfoto’s (die zijn significant anders dan Nederlandse) van de Amerikaan(se) en één van de buitenlandse verloo

fde en voor beiden het formulier G-325A compleet ingevuld. Dit alles moest vergezeld zijn van bewijs dat de relatie echt is. Een goed begin is een brief van beiden waarin jullie aangeven met elkaar te willen trouwen. Dan zijn er foto’s van de geliefden samen. Deze mogen niet ontbreken. Ook zaken als telefoonrekeningen, boarding passes, e-mails et cetera zijn handig.

Dit hele pakket moet vervolgens door de Amerikaanse partner naar USCIS gestuurd worden. In de tijd dat ik aan het proces begon, moest dit nog naar een bepaald Service Center, afhankelijk van de staat waar de verloofde woonde. Tegenwoordig moet dit naar een centrale locatie gestuurd worden, waarna de boel wordt doorgestuurd naar het Service Center. In ons geval moest onze petitie naar het California Service Center.

NOA1

Een aantal dagen na het ontvangen van de petitie, zal deze worden aangenomen (of niet). In het geval dat hij wordt aangenomen, wordt de check geïnd en krijgt de Amerikaanse verloofde de eerste Notice of Action (NOA1) thuis gestuurd. Dit is een groen formulier, die officieel de naam I-797C meekrijgt. Hierop staat dat de case voor de I-129F petitie geopend is, op welke datum dit is gebeurd én het aller belangrijkste: het receipt number. Aan de hand van dit nummer kan op de website van USCIS de status van de case gevolgd worden.

De doorloop tijd van de I-129F petitie is zo’n vijf maanden en in die vijf maanden zal je heel vaak de case status bekijken en zien dat er niets veranderd. Dit is de periode van het dodelijke wachten. Je hoort niets en je vraagt je enorm af of er überhaupt wel iets gedaan wordt. Uit een interview met een ex-medewerker van één van de  Service Centers, is gebleken dat de gemiddelde case waar niets mis mee is in vijftien minuten goed wordt gekeurd. Dit betekend dus dat deze vijf maanden op een stapel ligt. Of dit waar is, weet ik niet, maar het voelt tijdens het wachten wel zo. Als er iets mis is met de case, is er een kans dat je verloofde een tussentijdse NOA krijgt. Deze worden ook wel RFE’s genoemd, Request For Evidence. In deze NOA vraagt USCIS dus om extra bewijsmateriaal. Onwijs vervelend, want dat betekend dat je deze eerst moet verzamelen en vervolgens moet insturen, en moet wachten tot deze verwerkt is. Het kan dus behoorlijk wat extra tijd kosten. Ik heb gelukkig nooit een RFE gehad en mijn tip is dan ook dat je beter teveel bewijsmateriaal mee kan sturen, dan te weinig.

NOA2

En dan is er de dag waar jullie op gewacht hebben, jullie ‘15 minutes of fame‘. De case wordt goed- of afgekeurd. We gaan er maar gewoon van uit dat het nieuws positief is. Als jullie een account aan hebben gemaakt op de website van USCIS, krijgt de Amerikaanse partner meteen nadat de beslissing in het systeem staat, een e-mail of sms (of beiden). Als jullie dat niet hebben gedaan, krijg je binnen een X-aantal dagen vanzelf form I-797 Notice of Action (NOA2) in de brievenbus, waarop staat dat de case is goedgekeurd door USCIS en dat deze door wordt gestuurd naar de National Visa Center (NVC). Dit betekend echter niet dat je het visum krijgt. USCIS is een onderdeel van de Department of Homeland Security. Het NVC is een onderdeel van de Department of State (Binnenlandse Zaken). Zij pakket de aanvraag voor het K-1 visum verder op. Bij het NVC zelf gebeurd vrij weinig. Zij maken een case aan, verwerken de gegevens en sturen de boel vervolgens via DHL door naar het consulaat in Amsterdam (of de ambassade in Brussel, voor de Belgen).

Fase 2: het consulaat

Formulieren

Vanaf het moment dat de aanvraag bij het consulaat aankomt, zal de rest van de correspondentie direct met de Nederlandse verloofde zijn. Allereerst krijgt je een brief  (ook wel Packet 3 genoemd) van het consulaat, die je verwijst naar een internetpagina op de website van het consulaat. Hier staat welke acties er ondernomen moeten worden. Allereerst moeten er een drietal formulieren worden ingevuld (DS-156 (2x), DS-156K en DS-230) en deze moeten opgestuurd worden naar het consulaat, samen met een fotokopie van je paspoort. Dit moet met de reguliere post.

Dan is het zaak de overige formulieren en bewijsmaterialen te verzamelen. Het belangrijkste onderdeel van dit gedeelte is het financiële verhaal. De Amerikaanse overheid wil niet dat jij in de tijd dat het duurt tot je de Greencard krijgt (en dus mag werken) een last voor de Amerikaanse staat wordt. Je zal dus moeten kunnen aantonen dat je óf genoeg geld hebt om je zelf te onderhouden, óf dat een Amerikaans staatsburger je ‘sponsort’. Deze persoon is dan financieel verantwoordelijk voor jou. Niet iedereen kan dat doen, diegene moet namelijk minimaal 125% van de armoedegrens verdienen. Deze grens verschilt per gezinsgrote. Als de Amerikaanse partner jou sponsort en er zijn naast jullie geen andere gezinsleden die door de partner worden onderhouden, is dat in 2011 zo’n $18.000 per jaar. De precieze cijfers zijn op de website van USCIS te vinden (zoek op ‘poverty guidlines‘). Deze route, genaamd de Affadavit of Support, is de meest gebruikte manier om de financiën aan te tonen. Wanneer de verloofde niet genoeg verdiend, kan ook een familielid garant staan als sponsor, of er kunnen meerdere sponsoren zijn om aan het minimum bedrag te komen. Het formulier dat hiervoor ingevuld moet worden is I-134. Andere zaken die geregeld moeten worden zijn een internationaal kopie van het geboortebewijs, pasfoto’s, een paspoort dat minimaal nog acht maanden geldig is en eventuele scheiding/overlijden papieren van eerdere partners. Daarnaast moet er ook weer bewijsmateriaal zijn om de echtheid van de relatie aan te tonen. Hierbij kan gedacht worden aan foto’s van ontmoetingen tussen de I-129F aanvraag en nu, telefoonrekeningen tussen die tijd en een vernieuwde verklaring dat jullie met elkaar willen trouwen. Ook wil het consulaat een verklaring van de politie. Aangezien een Nederlands burger deze niet zelf kan aanvragen, doet het consulaat dit voor je. Wanneer je alle benodigde papieren bij elkaar hebt, moet er een strookje van de website opgestuurd worden, samen met twee van de vier pasfoto’s en een kopie van het paspoort. Hiermee geef je aan dat je alle benodigde zaken op dat moment in je bezit hebt en dat je klaar bent voor een interviewdatum.

Wanneer het consulaat dit heeft ontvangen en verwerkt, krijg je de volgende brief, ook wel Packet 4 genoemd, thuis gestuurd. Hierin staat wanneer je naar het consulaat moet komen voor je interview. Ook staan er instructies in voor het medische onderzoek dat minimaal vijf werkdagen voor het interview moet plaatsvinden.

Het medische onderzoek

Voor het interview op het consulaat, moet je eerst door de medische molen. Allereerst moet je op bezoek bij Dr. Schulte in Amsterdam. Hier zal je een algemene medische keuring ondergaan (bloeddruk, hart, lengte, gewicht et cetera). Daarnaast wordt er bloed afgenomen om te testen op syfilis, worden je vaccinaties nagekeken en word er gekeken naar je medische geschiedenis. Dit alles kost zo’n €150 en moet cash betaald worden. Als je vaccinaties mist, worden deze gezet en deze kosten tussen de €30-€100 per stuk. Je krijgt van te voren een overzicht van de vereiste vaccinaties, dus hier kan je rekening mee houden. Mijn onderzoek was door Dr. Schulte junior. Een onwijs aardige man, die zeker probeert je op je gemak te laten voelen. Ik moest een tetanus update hebben, wat me €35 extra koste.

Na het onderzoek bij de doctor, moet je nog naar de Jan van Goyen Kliniek, een paar straten verder. Hier wordt een X-ray van je borstkas gemaakt, om te kijken of je geen tuberculose hebt. De kosten hiervan zijn €50 en moet wederom in cash betaald worden.

Hierna ben je klaar met alle medische zaken en mag je weer naar huis. Dr. Schulte krijgt de X-rays van de Jan van Goyen kliniek en stuurt alle benodigde documenten op tijd voor het interview naar het consulaat.

Het interview

De dag van het interview is D-Day. Dit is dé dag waarop besloten wordt of je het K-1 visum, dat je zo’n 7 maanden eerder hebt aangevraagd, krijgt. De zenuwen gieren door je lijf. Ik heb mijn persoonlijke ervaringen toen der tijd op mijn blog beschreven. Hier zal ik dus niet al teveel op ingaan in dit artikel.

Het interview is om half twee ‘s middags. Zo’n 10 minuten van te voren gaat het hek open en ga je door de beveiliging-molen, net als op het vliegveld. Vervolgens mag je het consulaat binnen en wordt je naar de ruimte voor de immigrant visums geleid. Hoewel het K-1 visum officieel een non-immigrant visum is, is de procedure gelijk aan die van een immigrant visum. Dit is een kleine ruimte met een aantal loketten. Degene achter het dan open loket neemt al je documenten aan en checkt of alles in orde is met de betaling (€245) en de formulieren. Ook wordt er gecheckt of je €7.50 aan postzegels (of een aangetekende postzegel) bij je hebt. Het meisje dat mij hielp zei tegen mij dat het er allemaal goed uitzag. Ik hoefde niet eens extra bewijsmateriaal voor de echtheid van onze relatie aan te leveren. Ze hadden alles wat bij de I-129F zat in hun dossier zitten. Ik merkte dat het een groot voordeel was dat ik naast de affadavit of support ook een flink bedrag aan eigen spaargeld had.

Nadat alles is ingeleverd, wordt je verzocht plaats te nemen tot je opgeroepen wordt. Na een tijdje wachten wordt je naam omgeroepen en mag je naar een volgend loket komen. Hier staat dan de consul, die het daadwerkelijke interview afneemt. Hij stelt wat vragen over de relatie, bekijkt de documenten en besluit dan ter plekke of je wel of niet het visum krijgt. In mijn geval was dit een positief besluit en kreeg ik te voren dat ze mijn paspoort zouden houden, het visum erin zouden plakken en dat ik hem binnen een week met de post teruggestuurd zou krijgen (vandaar de aangetekende postzegel). Met je paspoort krijg je ook een grote bruine envelop, die je niet open mag maken. Deze moet je bij je hebben als je de VS binnenkomst (in je handbagage dus!).

Gefeliciteerd! De eerste milestone is bereikt. Hoewel je eigenlijk pas op de helft bent, is dit toch een geweldig belangrijk moment in de rest van jullie leven samen. Op de volgende pagina ga ik in op de verhuizing en de Adjustment of Status.

Pagina 2 >