Riley en de kleerhanger

Het maffe beest dat hiernaast vast zit in een kleerhanger is Riley. Riley is een onwijs eigenwijze, schattige, lieve en ondeugende langharige teckel (‘Dachshund‘ in het Engels).

Ze is nu (mei 2011) bijna drie jaar oud en ze woont bij Jess en mij. Op deze pagina wil ik iets meer vertellen over hoe we haar hebben gekregen.

Jess en ik wilden altijd al een hondje, maar eigenlijk pas nadat ik de plas ook daadwerkelijk was overgestoken. Hier kwam, onverwachts, verandering in een jaar of twee geleden. Jess’ zusje Jordan had toen der tijd een nieuw vriendje, die om de één of andere reden had besloten om een hondje voor zijn nieuwe vriendin te kopen. Je raad het al, dat was Riley. Na het ventje één keer ontmoet te hebben, zei ik al tegen Jess dat ik niet dacht dat dit heel lang zou gaan duren. En ja hoor, ik had gelijk. Drie weken later was het voorbij, wat normaal gezien geen probleem zou zijn, ware het niet dat er een schattige puppy in het spel was:

Het inmiddels ex-vriendje zat in het leger en kon in eerste instantie niet voor het beestje zorgen. Ik denk nog steeds dat hij er eigenlijk ook niet zo’n trek in had. Waar ik op mijn beurt erg kwaad over was. Je moet nadenken voor je een dier in huis neemt! Maar goed. Jordan kon Riley ook niet in haar studentenappartement blijven, doordat haar huisgenoten al een hond had, die niet zo goed met Riley kon (/wilde) opschieten. Jess woonde toen er tijd weer tijdelijk even bij haar moeder en stiefvader en zij gaven aan dan wel tijdelijk voor Riley te willen zorgen, totdat meneer de Ex haar op kon halen en mee kon nemen naar Ft. Riley waar hij gestationeerd was. Het zal meteen ook duidelijk zijn waar Riley’s naam vandaan komt.

Puntje bij paaltje kwam het er op neer dat Jess grotendeels voor Riley zorgde en dat zij haar ook echt als baasje begon te zien. Drie maanden later had de ex nog steeds niets van zich laten horen en voelde Riley zich helemaal thuis bij haar nieuwe baasjes. Met wat moeite heeft Jordan uiteindelijk contact gekregen met meneer, die uiteindelijk aangaf inderdaad geen interesse te hebben in het beestje. We mochten haar houden, kosteloos.

Uiteindelijk had Jess al zo veel voor het beestje gezorgd dat ze beiden erg aan elkaar gehecht zijn. Het was dus uiteindelijk echt haar hondje. Toen Jess naar Kansas City verhuisde en Riley in eerste instantie niet mee kon, had ze het er dus echt moeilijk mee. Riley was constant Jess aan het zoeken in het huis. Gelukkig kreeg Jess binnen een paar maanden een appartementje en kon Riley ook naar Kansas City komen en sindsdien is ze maar al te blij om weer bij ‘mamma’ te zijn Nu dat ik ook aan haar kan van de oceaan ben, en we met zijn drietjes in ons eigen huis wonen, met een tuin waarin ze heerlijk kan rondsnuffelen, is ze dan ook meer dan tevreden.